نگاهی به سریال «کوری»
سوژه زیر زمینی
۲۴ آبان ۱۴۰۵تابوی مصرف مشروبات الکلی با عنوان فعلی حرام در قوانین بعد از انقلاب، عموما در آثار تصویری از سوژهگی بیرون است. مسئلهای که هر چند با قوانین و شرع سازگاری ندارد، اما در دل جامعه ایرانی نمود و بروز خود را داشته و خواهد داشت.
رویا سلیمی: از اخبار متعدد سوء مصرف مشروبات الکلی تا مسمویتهای متعدد و دسته جمعی در مراسمهای خصوصی، حضور خود را بر جامعه تحمیل کرده است. سوژهای که هر چند به نظر میرسد حضور پر رنگی در میان برخی ایرانیان داشته، اما در فضای عمومی و واجد ویژگی های یک تابوی چند وجهی است. این مسئله در حوزه فرهنگ نیز صدق میکند. هر چند که آمار و ارقام مصرف مشروبات الکلی با حرمت شرعی و فعل غیر قانونی بودن آن سازگار نیست، اما به نظر نمیرسد بخشی از اقشار جامعه آن را از زیست روزمره خود حذف کرده باشند. بنابراین سوژه با نادیده گرفته شدن از سطح حوزه عمومی به حوزه خصوصی رفته و در دهههای گذشته آسیبها و آثار مخرب خود را بر جامعه ایرانی داشته است. سریال «کوری» سعی دارد به گوشه ای از این آسیبها در چند قسمت ابتدایی خود بپردازد. چند کاراکتر اصلی در قسمتهای ابتدایی بر اثر مصرف مشروبات الکلی تقلبی فوت شده یا بینایی خود را از دست میدهند. این موضوع هر چند که میتوانست با چالش های بسیاری در برخورد با مخاطب مواجه شود، بررسی نقش و جایگاه آن در زیست روزمره ایرانیان محوریت یابد، اما تنها تمهیدی میشود برای رسیدن به داستانی جنایی که با انتقام گره می خورد.
از آنجا که نبود ساز و کار روشن برای تهیه مشروبات الکلی در ایران به واسطه غیر قانونی بودن آن مخاطراتی بسیاری دارد؛ «کوری» می توانست از ساز و کار و مخاطرات آن درامی درگیرکننده و موثر خلق کند. درامی که با واکاوی این آسیب، راههای متعددی را پیش روی مخاطب در لحظه تصمیم به مصرف پیشنهاد دهد. اما پهلوان زاده تنها و با اشاره کوتاه به این سوژه زیر زمینی، مسیر روایت خود را به داستان قاچاق داروهای تاریخ مصرف گذشته پیوند میزند تا درامی جنایی خود را شکل دهد. درامی که بر پایه انتقام بنا شده و جریان قابل پیش بینی سرنوشت شخصیت ها را پی میگیرد. شیدا با بازی مریلا زارعی، همان فکت قابل پیشبینی سریال است. کسی که با ورود دوباره اش به ایران و اتفاقات پی در پی پس از آن، به راحتی گره داستان را در ذهن مخاطب باز می کند. در حالی که در سناریوی فلیمساز این نکته چندان جدی گرفته نمیشود. قصه سعی دارد با فلش بکت و فلش فوروارد، پیچیدگی و ابهامات بسیاری به قصه خود بیفزاید، اما منطق درونی شخصیتها وقتی کنار یکدیگر قرار میگیرد به یک شخصیت واحدی می رسد که با ورود دوبارهاش به زندگی دیگر کاراکترها؛ تغییرات اساسی یکی از پی دیگری رخ می دهد. این تغییرات به نظر میرسد که در قصه پنهان شده اما در نگاه مخاطب به سادگی قابل پیگیری و شناسایی است. آنچه شاید بتوان نقطه قوت «کوری» برای دنبال کردن و تماشای قسمت های بعد در نظر گرفت، بازی بسیار خوب و درگیر کننده مریلا زارعی است که به تنهایی بار درام لاغر و قابل پیش بینی قصه را تماشایی می کند. او نقش شیدا را در لحظات مختلف و اتفاقات متعدد؛ به کاراکتری بدل می کند که می تواند در یادها بماند. در شمایل زنی زخم خورده که انتقام تنها هدف ادامه دادن اوست، میتواند تا مدت ها در ذهن مخاطب بماند. در این میان اما کشمکش و درگیری کاراکترها و مشاجرات آنها در زندگی روزمره شان و حتی سرنوشتهای گاه تلخ و دردناکشان؛ حسی در مخاطب برنمی انگیزد. تنها مرگ یکباره نوید با بازی یسنا میرطهماسب در ابتدای سریال به عنوان قلابی است که میشود تا چند قمست را به واسطه این اتفاق تلخ دنبال کرد. اما در ادامه به دلایل مختلف سرنوشت شخصیتها چندان اهمیتی برای مخاطب نخواهد داشت. چرا که قصه منطق داستانی را در ذهن مخاطب پله پله نچیده و تنها سیر اتفاقات متعدد و فلش بکها برای توضیح رفتار فعلی شخصیت ها، سریال را پیش میبرد. این ویژگی نمی تواند «کوری» را به سریالی درگیر کننده و باورپذیر تبدیل کند.
خبرهای مرتبط
- سینمای ایران میزبان ۴۲۲ هزار مخاطب شد — ۲۳ آبان ۱۴۰۵
- روایتی از زندگی و میراث شهید حسن طهرانیمقدم در «نردبان» — ۲۲ آبان ۱۴۰۵
- «پرواز ۶۵۵» به کارگردانی «مسعود دهنمکی» به تدوین رسید — ۲۲ آبان ۱۴۰۵
- رونق صحنههای موسیقی پس از جنگ رمضان؛ ۷۰۸ کنسرت در ۲۶ استان — ۱۹ آبان ۱۴۰۵
- شش فیلم کوتاه عباس کیارستمی در جشنواره فیلم وین به نمایش درآمد — ۱۸ آبان ۱۴۰۵
- نمایشهای کشور، ۲ شب به صحنه نمیروند — ۱۶ آبان ۱۴۰۵
- فروش ۸۳ میلیاردی سینما با پیشتازی فیلم بورسیه — ۱۶ آبان ۱۴۰۵
به به 💛