والیبال ایران و معضل لژیونرها؛ خبری از ستاره نیست

به گزارش پیام آشنا به نقل از ایرنا، والیبال را باید موفق‌ترین رشته تیمی ورزشی در ایران محسوب کرد؛ رشته‌ای که تا همین چند سال پیش جزو ده تیم برتر دنیا بود؛ هر چند پس از پایان دوره نسل طلایی با افت محسوسی روبرو شد، اما همچنان یکی از مدعیان والیبال آسیا محسوب می‌شود.

بازیکنان والیبال ایران به خصوص نسلی که از سعید معروف، سید محمد موسوی، میلاد عبادی‌پور، امیر غفور و …. تشکیل شده بود جزو چهره‌های مطرح والیبال دنیا محسوب می‌شوند، اما نکته‌ای که در خصوص آنها وجود داشت این بود که به جز مقاطع کوتاهی، هیچ‌یک نتوانستند در تیم‌های بزرگ دنیا حضوری مداوم داشته باشند.

سعید معروف در سال ۲۰۱۴ با رقمی سنگین راهی تیم زنیت روسیه شد؛ اما آلکنو اعتقاد زیادی به کاپیتان اسبق تیم ملی ایران نداشت و در نهایت او از این تیم روس جدا شد. موسوی هم که قطعا یکی از بهترین بازیکنان تاریخ والیبال ایران محسوب می‌شود سابقه بازی در لیگ‌های لهستان و ایتالیا را دارد؛ اما این بازیکن هم حضور طولانی در این لیگ‌ها نداشت.

میلاد عبادی‌پور را باید موفق‌ترین لژیونر والیبال ایران قلمداد کرد. او ۵ فصل در تیم مطرح اسکرا بلچاتوف لهستان بازی کرد و مهره تاثیرگذاری در این تیم بود. هرچند حضورش در تیم میلانو ایتالیا با موفقیت همراه نبود و پیاتزا که هدایت این تیم ایتالیایی را بر عهده دارد، او را پس از یک فصل از تیم کنار گذاشت.

در حال حاضر هم بازیکنان زیادی در لیگ‌های مختلف توپ می‌زنند؛ به‌گونه‌ای که غالب ترکیب تیم ملی را لژیونرها تشکیل می‌دهند، اما هیچ کدام از آنها در تیم‌های مطرحی که داعیه قهرمانی در اروپا و حتی لیگ‌های داخلی خود را داشته باشند حضور ندارند. پویا خانزاده تنها بازیکنی بود که برای تیمی مطرح در لیگ معتبر ایتالیا بازی می‌کرد که او هم پس از نیمکت‌نشینی‌های متعدد از تیم لوبه جدا و به لیگ قطر پیوست.

اینکه چرا بازیکنان والیبال ایران نمی‌توانند حضوری باثبات و البته تاثیرگذار در تیم‌ها و لیگ‌های معتبر خارجی داشته باشند دلایل مختلفی دارد که مهمترین آن عدم آشنایی آنها با شرایط حرفه‌ای است. لیگ ایران به دلایل مختلف دارای چنین شرایطی نیست و هیچگاه هم تلاش نشده تا این رقابت‌ها رنگ و بوی حرفه‌ای و حتی نیمه حرفه‌ای به خود بگیرد. باشگاهداری در والیبال ایران معنایی ندارد و هر ساله شاهد ظهور تیم‌هایی هستیم که برای مقطعی چند ساله در لیگ والیبال شرکت می‌کنند و در نهایت هم به سمت نابودی پیش می‌روند.

با این وضعیت نمی‌توان انتظار داشت تیم‌ها به شکل حرفه‌ای اداره شوند و بازیکنان‌شان هم نمی‌توانند در محیطی حرفه‌ای تمرین و بازی کنند. در این میان برخی همچون بهروز عطایی اعتقاد دارند سطح والیبال ایران در حدی نیست که بازیکنان کشورمان جذب تیم‌های بزرگ دنیا شوند. عطایی به ایرنا گفت:«چرا ما باید توقع داشته باشیم بازیکنان‌مان در تیم‌های بزرگ دنیا بازی کنند؟ تیم ملی در رنکینگ جهانی، پانزدهم است و بهترین بازیکنان‌ ایران در حد لئون و جیانلی و … نیستند که چنین توقعی از آنها داشته باشیم. این توقعات غیرمتعارف است.»

به نظر می‌رسد تا سال‌های متمادی تنها باید به بازیکنانی دلخوش بود که نه تحت یک روند برنامه‌ریزی که روی اتفاق و تنها با تکیه به تلاش خودشان ستاره شوند تا شاید بتوانند به تیم‌های مطرح والیبال دنیا بپیوندند. تا زمانی که شاکله تیم ملی را بازیکنانی که به معنای واقعی تراز اول باشند تشکیل ندهند، نباید انتظار داشت این تیم بتواند مقابل غول‌های بزرگ دنیا عرض اندام کند. اینکه مدام برخی تلاش می‌کنند بازیکنان والیبال ایران و به خصوص لژیونرها را ستاره و حتی فوق ستاره معرفی کنند، نه تنها عایدی برای این بازیکنان ندارد بلکه باعث خواهد شد توقعاتی که از خودشان دارند بر اساس واقعیت‌ها نباشد.