گفت‌وگو: آن‌طور که باید باشد

به گزارش پیام آشنا، آیا تا به حال پیش آمده بعد از یک گپ کوتاه در مهمانی یا یک جلسه‌ مهم کاری، با خودتان فکر کنید که «ای کاش فلان حرف را نمی‌زدم» یا چرا نتوانستم منظورم را درست منتقل کنم؟» کتاب گفت‌وگو: آن‌طور که باید باشد (Talk: The Science of Conversation and the Art of Being Ourselves) اثر آلیسون وود بروکس (Alison Wood Brooks)، دقیقاً دست روی همین لحظات حساس و پرچالش روزمره می‌گذارد.
کلمه‌ talk یا همان گفت‌وگو در اندیشه‌ی آلیسون وود بروکس، فقط یک واژه‌ی ساده نیست؛ یک چارچوب عملی است، یک نقشه‌ راه برای ساختن مکالماتی است که واقعاً کار می‌کنند. او نشان می‌دهد که پشت هر گفت‌وگوی موفق، چهار نیروی پنهان وجود دارد؛ م مثل موضوع‌های درست که مسیر را روشن می‌کنند؛ پ مثل پرسش‌های به‌موقع که گفت‌وگو را زنده نگه می‌دارند، ش مثل شوخ‌طبعی سنجیده که امنیت روانی می‌سازد و باز هم م مثل مهربانی واقعی. تمام این‌ها در کتاب گفت‌وگو: آن‌طور که باید باشد، به‌عنوان ستون‌های برقراری ارتباط موثر عمل می‌کنند.

برقراری ارتباط موثر: چطور حرف بزنیم تا شنیده شویم؟
در نگاه آلیسون وود بروکس، گفت‌وگو بازی هماهنگی میان دو ذهن است؛ در این بازی، هر انتخاب کوچک، از یک مکث تا یک لبخند آرام، می‌تواند مسیر رابطه را تغییر دهد. او در کتاب گفت‌وگو: آن‌طور که باید باشد انتشارات کتابراه توضیح می‌دهد که چرا بسیاری از مکالمه‌های روزمره در روابط کاری یا عاطفی، به ظاهر ساده اما در عمل پیچیده‌اند و چگونه می‌توان با شناخت مهارت‌های ارتباطی، مکالمه را از حالت واکنشی به حالت آگاهانه و هدفمند رساند.
در نیمه‌ دوم کتاب گفت‌وگو: آن‌طور که باید باشد، آلیسون وود بروکس اصول برقراری ارتباط موثر را در میدان‌های پیچیده‌تر می‌آزماید. در گفت‌وگوهای گروهی، با افزایش تعداد افراد، هماهنگی دشوارتر می‌شود و سلسله‌مراتب اجتماعی برجسته‌تر. افراد با جایگاه بالاتر باید ذهنیت سرپرستانه داشته باشند، زمان صحبت را عادلانه تقسیم کنند و برای افراد کم‌حرف‌تر فضای امن بسازند.

گفت‌وگوهای گروهی؛ میدان نمایش مهارت‌های کلامی
در لحظات دشوار و اختلافات که احساسات منفی شدت می‌گیرند و مکالمه به راحتی از مسیر خارج می‌شود، آلیسون وود بروکس دستورالعمل پذیرندگی را پیشنهاد می‌دهد؛ رویکردی که به جای دفاع یا تلاش برای قانع کردن، بر یادگیری تأیید نکات مثبت طرف مقابل و استفاده از زبان محتاطانه تکیه دارد. کتاب گفت‌وگو: آن‌طور که باید باشد، از اینجا وارد لایه‌ای عمیق‌تر می‌شود؛ لایه‌ای که نشان می‌دهد گفت‌وگو چه در روابط عاطفی و چه اجتماعی، فقط مجموعه‌ای از تکنیک‌ها نیست؛ بلکه توانایی ساختن امنیت روانی در دل تنش‌هاست.
در فصل مربوط به معذرت‌خواهی، کتاب گفت‌وگو: آن‌طور که باید باشد اثر آلیسون وود بروکس نشان می‌دهد که عذرخواهی واقعی باید بر رنج طرف مقابل تمرکز کند، نه بر توجیه خود. او تأکید می‌کند که یک عذرخواهی مؤثر سه لایه دارد؛ نخست به رسمیت شناختن آسیب، این که دقیقاً چه چیزی باعث رنج شده و چرا مهم است. دوم پذیرش مسئولیت بدون تلاش برای توجیه خطا و سوم وعده‌ی تغییر ملموس، یعنی نشان دادن این که اشتباه قرار نیست تکرار شود.

بهبود روابط اجتماعی با آموزه‌های آلیسون وود بروکس
اگر به دنبال بهترین ترجمه‌ی کتاب Talk آلیسون وود بروکس هستید، نسخه‌ی منتشرشده توسط انتشارات کتابراه را به شما پیشنهاد می‌کنیم. ترجمه‌ روان پریسا رجوند، جان کلام را دقیق و بی‌حاشیه منتقل می‌کند؛ نثری خوش‌خوان و وفادار به لحن علمی کتاب که اجازه می‌دهد مفاهیم پیچیده‌ گفت‌وگو، ساده و قابل اجرا وارد زندگی روزمره شود.
با خرید کتاب گفت‌وگو: آن‌طور که باید باشد انتشارات کتابراه، بی‌اغراق یکی از بهترین کتاب‌ها برای بهبود مهارت‌های ارتباطی را در دست خواهید داشت. کتابی که به توصیه‌های تئوری اکتفا نمی‌کند، بلکه ابزارهای عملی و قابل اجرا در اختیار شما قرار می‌دهد تا مکالمه‌هایتان را دقیق‌تر، انسانی‌تر و مؤثرتر کنید.

نکوداشت‌های کتاب گفت‌وگو: آن‌طور که باید باشد
• کتاب گفت‌وگو: آن‌طور که باید باشد از آن تجربه‌های ناب و کمیاب است؛ هوشمندانه، پر از بینش، کاملاً کاربردی و بسیار سرگرم‌کننده‌تر از چیزی که معمولاً از یک کتاب غیرداستانی انتظار می‌رود. این کتاب ایده‌های تازه‌ای به ما می‌دهد که همان لحظه روی دوستان، خانواده، مشتری‌ها یا همکاران امتحان می‌کنیم. آلیسون وود بروکس دیدگاه ما را نسبت به این که دو نفر واقعاً چگونه با هم حرف می‌زنند، تغییر داده است. (شیلا هیل و داگلاس استون، نویسندگان کتاب پرفروش مکالمه‌های دشوار)
• برای بسیاری از مردم، گفت‌وگو یکی از هنرهای گم‌شده‌ی زندگی مدرن است. کتاب تازه‌ی آلیسون وود بروکس راه حل این مشکل است. این کتاب را بخوانید تا زندگی‌تان بهتر شود. (آرتور سی بروکس، استاد هاروارد و نویسنده‌ی پرفروش)
• راهنمایی روشن، درخشان و فوق‌العاده کاربردی برای بهتر شدن در مهم‌ترین مهارتی که دارید. آلیسون وود بروکس گنجینه‌ای از بینش‌ها، ابزارهای عملی و مدل‌های آزموده‌شده ارائه می‌دهد که شما را به رهبر، همسر، والد، هم‌تیمی، همسایه و دوست بهتری تبدیل می‌کند. خواندنش ضروری است. (دنیل کویل، نویسنده‌ کتاب الفبای فرهنگ)

کتاب گفت‌وگو: آن‌طور که باید باشد برای شما مناسب است اگر
• برای یادگیری مهارت‌های گفت‌وگو، به یک راهنمای عملی نیاز دارید.
• در مهارت‌های کلامی ضعف یا تردید دارید و حس می‌کنید در بیان منظور، انتخاب واژه‌ها یا مدیریت لحن، همیشه چیزی کم است و مکالمه‌ها آن‌طور که باید پیش نمی‌روند.
• بهترین کتاب‌ها برای بهبود مهارت‌های ارتباطی را جستجو می‌کنید؛ کتابی که فقط توصیه‌های کلی ارائه ندهد، بلکه تکنیک‌هایی را رو کند که همان روز بتوانید در روابط کاری، خانوادگی یا عاطفی اجرا کنید.

در بخشی از کتاب می‌خوانیم
این پرسش که آدم‌ها چطور در این محیط متغیر هماهنگ می‌شوند موضوعی بود که «پل گرایس»، هم‌دورۀ جِی اِل آستین، به آن پرداخت. او یکی از اثرگذارترین اندیشمندانی است که احتمالاً حتی اسمش هم به گوشتان نخورده! گرایس سال‌ها روی ایده‌هایش دربارۀ گفت‌وگو کار کرد و سرانجام آن‌ها را در سال ۱۹۶۷ در دانشگاه هاروارد ارائه داد؛ سخنرانی‌هایی که کمی بعداز مرگش با عنوان مطالعاتی دربارۀ راه‌ورسم واژه‌ها منتشر شدند. او در این سخنرانی‌ها عناصر کلیدی نظریه‌اش دربارۀ گفت‌وگو را شرح داد. مهم‌ترین ایده «اصل همکاری» بود. مفهومی که نگاه تازه‌ای داشت به پدیده‌ای که قبلاً صاف‌وساده «کمک‌رسانی» نامیده بود. همین ایده موجی از بحث‌های بی‌پایان و داغ به راه انداخت.
آیا گرایس واقعاً فکر می‌کرد گفت‌وگو از روح همکاری تغذیه می‌شود؟ پس تکلیف دروغ‌گوها، لابی‌گرها، آدم‌های متعصب و کسانی که از جواب دادن طفره می‌روند چه می‌شود؟ تکلیف تمام هدف‌های متضاد و تصمیم‌هایی که در هماهنگی‌های غیرمشترک گرفته می‌شوند چه؟ اما گرایس ساده‌لوح نبود. او می‌گفت گفت‌وگو تا حدی نیاز به همکاری دارد. حتی وقتی به کسی دروغ می‌گوییم، باز هم باید با او ارتباط برقرار کنیم. و وقتی می‌خواهیم ارتباط برقرار کنیم، ناچاریم همکاری کنیم. همان‌طور که بیشتر ما در را برای کسی که پشت سرمان می‌آید باز نگه می‌داریم، در دل گفت‌وگو هم حرف‌های خودمان را طوری تنظیم می‌کنیم که دنبال کردنش برای طرف مقابلمان آسان باشد. نوبتی حرف می‌زنیم و نوبتی سکوت می‌کنیم. برای این‌که گفت‌وگو به نتیجه برسد، در مقیاس‌های کوچک و بزرگ هوای همدیگر را داریم؛ حتی وقتی در دو سوی یک موضوع می‌ایستیم یا اهدافمان باهم جور درنمی‌آید.