ضربه به پل بی‌یک؛ نمایش آشکار درماندگی دشمن

روایت یک جنایت؛ حمله به مردم و زیرساخت‌های عمرانی

از ابتدای جنگ تحمیلی سوم آشکارترین جلوه‌های خصومت و درماندگی جبهه آمریکایی– صهیونیستی را به چشم دیده ایم؛ ترور رهبرشهید و خانواده  ایشان، فرماندهان سرافراز کشور تا مدرسه شجره طیبه میناب، حمله به لامرد، مناطق متعدد مسکونی در شهرهای مختلف از جمله استان البرز، صنایع فولاد، جزیره خارگ و انستیتو پاستور ایران.

حالا پل بی‌یک کرج در دو نوبت طی یک روز هدف حمله قرار گرفت؛ اقدامی عامدانه که نه‌تنها یک بار، بلکه با تکرار آن، ماهیت کینه‌توزانه و ضدانسانی عاملان و آمران آن را بیش از پیش عیان ساخت. این حملات در حالی صورت گرفت که این پروژه هنوز به بهره‌برداری نرسیده و صرفاً یک زیرساخت عمرانی در خدمت رفاه و آسایش مردم بود.

این اقدام، مصداق روشن دشمنی با پیشرفت، آبادانی و زندگی مردم عادی است؛ جایی که دشمن، از سر استیصال در میدان‌های اصلی، به تخریب دستاوردهای علمی و عمرانی ملت ایران روی آورده و زیرساخت‌های حیاتی کشور را هدف قرار می‌دهد؛ رفتاری که در حقوق بین‌الملل، به‌صراحت محکوم و در زمره جنایات علیه غیرنظامیان طبقه‌بندی می‌شود.

در پی این حمله ددمنشانه، قدرت‌الله سیف، معاون سیاسی، امنیتی و اجتماعی استانداری البرز با تشریح ابعاد خسارات اعلام کرد: ۸ تن از شهروندان بی‌دفاع به فیض شهادت نائل آمده و ۹۵ نفر دیگر مجروح شدند؛ همچنین بخش‌هایی از سازه پل دچار آسیب جدی شده است.

وی با تأکید بر ماهیت کاملاً غیرنظامی این پروژه تصریح کرد که این حمله در شرایطی صورت گرفته که هیچ‌گونه فعالیت نظامی در محدوده پل بی‌یک وجود نداشته و این مجموعه صرفاً یک طرح عمرانی در خدمت مردم بوده است؛ موضوعی که بار دیگر ماهیت ضدانسانی و مغایر با اصول و قواعد بین‌المللی این اقدام را آشکار می‌سازد.

اما آنچه این جنایت را تلخ‌تر و در عین حال رسواتر می‌کند، زمان و مکان وقوع آن است؛ حمله‌ای که در روز ۱۳ فروردین، همزمان با روز طبیعت و در محدوده‌ای تفریحی صورت گرفت؛ جایی که خانواده‌ها، کودکان و مردم عادی برای ساعاتی آرامش و شادی گرد هم آمده بودند. این انتخاب هدف، نشان‌دهنده آن است که دشمن نه‌تنها به اصول انسانی پایبند نیست، بلکه آگاهانه مردم غیرنظامی را هدف قرار می‌دهد. همان طور که بعد از حادثه ناوچه دنا گفت که برای سرگرمی به آن حمله کرده است!

با این حال، تجربه تاریخی ملت ایران نشان داده است که چنین اقدامات جنایت‌کارانه‌ نه‌تنها خللی در اراده ملی ایجاد نمی‌کند، بلکه عزم ملت را برای ایستادگی و ادامه مسیر پیشرفت راسخ‌تر می‌سازد. خون شهدای این حادثه، همچون دیگر مقاطع تاریخ، به موتور محرک پیشرفت و مقاومت تبدیل خواهد شد و پیام روشنی برای دشمنان به همراه دارد: زیرساخت‌ها را می‌توان تخریب کرد، اما اراده یک ملت را هرگز نمی‌توان شکست.

اهداف پنهان دشمن در جنگ ترکیبی علیه ایران

بررسی شواهد نشان می‌دهد که این حمله نه یک اقدام نظامی، بلکه تلاشی هدفمند برای ضربه زدن به نمادهای پیشرفت، امید و خودباوری ملی ایران بوده است.

در شرایطی که جبهه آمریکایی–صهیونیستی در میدان‌های اصلی با ناکامی مواجه شده، تغییر راهبرد به سمت هدف قرار دادن زیرساخت‌های عمرانی، علمی و خدماتی نشان‌دهنده استیصال و ناتوانی در تحقق اهداف کلان است.

پل بی‌یک به‌عنوان نماد مهندسی بومی و پیشرفت مستقل، به‌طور خاص مورد هدف قرار گرفت تا پیام روانی به جامعه ایرانی ارسال شود؛ اما این اقدام، برخلاف انتظار دشمن، اراده ملی را مستحکم‌تر می کند.

هدف قرار دادن شهروندان غیرنظامی، زیرساخت‌های عمومی و مناطق تفریحی، می‌تواند در چارچوب «جنایت جنگی» مورد پیگیری قرار گیرد و ضرورت واکنش جدی مجامع بین‌المللی را برجسته می‌سازد.

تداوم مسیر پیشرفت و بازسازی

مسئولان با تأکید بر آغاز قریب‌الوقوع عملیات بازسازی، اعلام کرده‌اند که این پروژه با قدرت بیشتری ادامه خواهد یافت. تجربه تاریخی نیز نشان داده که ملت ایران در مواجهه با چنین تهدیداتی، مسیر توسعه و پیشرفت را با شتاب بیشتری ادامه خواهد داد.

مهندسان و متخصصانی که این پل را طراحی و اجرا کرده‌اند، بار دیگر قادر خواهند بود سازه‌ای پیشرفته‌تر و مستحکم‌تر ایجاد کنند؛ موضوعی که خود نشان‌دهنده پویایی و زنده بودن ظرفیت‌های داخلی است.

حمله به پل بی‌یک کرج را باید در چارچوب جنگ ترکیبی دشمن علیه ملت ایران تحلیل کرد؛ جنگی که با هدف تضعیف اراده ملی و توقف روند پیشرفت طراحی شده است. با این حال، واقعیت‌های میدانی نشان می‌دهد که جمهوری اسلامی ایران در این تقابل، دست برتر را در اختیار دارد.

ناکامی دشمن در عرصه‌های اصلی و روی آوردن به هدف‌گیری زیرساخت‌های غیرنظامی، نشانه‌ای روشن از ضعف راهبردی اوست. در مقابل، انسجام ملی، توان مهندسی بومی و اراده برای بازسازی و پیشرفت، نشان می‌دهد که مسیر توسعه کشور نه‌تنها متوقف نخواهد شد، بلکه با قدرت بیشتری ادامه خواهد یافت.

پل بی‌یک ، حتی در شرایط تخریب، همچنان یک نماد است؛ نماد ملتی که از دل ویرانی، آبادانی می‌سازد و از دل تهدید، فرصت می‌آفریند.

باهره حیدری