رشته‌های راکتی در مسیر ناگویا؛ از مدال‌های تاریخی تا نخستین حضور پدل

به گزارش پیام آشنا به نقل از پایگاه خبری وزارت ورزش و جوانان، در ناگویا پنج رشته تنیس، بدمینتون، پینگ‌پنگ، اسکواش و پدل در برنامه بازی‌ها قرار دارند. پدل برای نخستین بار در تاریخ بازی‌های آسیایی به‌عنوان یک رشته مدال‌آور برگزار می‌شود و به جمع رشته‌های این دوره اضافه شده است. شورای المپیک آسیا در مارس ۲۰۲۶ حضور پدل را در برنامه رسمی بازی‌ها تأیید کرد.

تنیس
تنیس از نخستین رشته‌های راکتی حاضر در بازی‌های آسیایی است و از دوره ۱۹۵۸ توکیو در برنامه این مسابقات حضور داشته است؛ رشته‌ای که ایران نیز از همان دوره در آن نماینده داشت. در توکیو ۱۹۵۸، چهار تنیس‌باز ایرانی در بخش انفرادی مردان شرکت کردند و تیم ایران در بخش دوبل مردان نیز حضور داشت، اما نمایندگان کشورمان به مدال نرسیدند.
نقطه درخشان تنیس ایران در دهه ۱۹۶۰ رقم خورد. در بازی‌های آسیایی ۱۹۶۶ بانکوک، تقی اکبری در بخش انفرادی مردان به مدال برنز رسید و تیم مردان ایران نیز مدال برنز گرفت؛ دو مدالی که نام تنیس را در میان رشته‌های مدال‌آور کاروان ایران قرار داد.
هشت سال بعد و در بازی‌های آسیایی تهران ۱۹۷۴، تنیس ایران یکی از بهترین دوره‌های خود را تجربه کرد. تقی اکبری در انفرادی مردان به مدال نقره رسید و تیم ایران در دوبل مردان نیز یک مدال نقره به دست آورد. در مجموع، تنیس دو مدال نقره برای میزبان بازی‌ها به ارمغان آورد.
پس از آن، حضور ایران در تنیس با فراز و نشیب همراه شد و در برخی دوره‌ها اساساً نماینده‌ای از ایران در این رشته حضور نداشت. در سال‌های اخیر نیز اگرچه ایران در جاکارتا ۲۰۱۸ و هانگژو ۲۰۲۲ در تنیس نماینده داشت، اما مدالی به دست نیامد. در جاکارتا، نمایندگان ایران در بخش‌های انفرادی و دوبل عمدتاً در مراحل ابتدایی از دور مسابقات کنار رفتند.
به این ترتیب، تنیس ایران در بازی‌های آسیایی تاکنون چهار مدال تاریخی در کارنامه داشته است، دو برنز در بانکوک ۱۹۶۶ و دو نقره در تهران ۱۹۷۴.

پینگ‌پنگ
پینگ‌پنگ از قدیمی‌ترین رشته‌های راکتی حاضر در بازی‌های آسیایی است و سابقه حضور ایران در آن به توکیو ۱۹۵۸ بازمی‌گردد. ایران در همان دوره به یک مدال برنز دست یافت و تیم ملی در بخش تیمی (ادموند بیت‌خدا، هوشنگ بزرگ‌زاده، امیر احتشام‌زاده و حمید کرلو) موفق به کسب اولین مدال خود در این رشته ورزشی شد.
چهار سال بعد، در بازی‌های آسیایی ۱۹۶۶ بانکوک، هوشنگ بزرگ‌زاده در انفرادی مردان به مدال برنز رسید، اما پس از آن، تنیس روی میز ایران برای چند دهه نتوانست مدال دیگری در بازی‌های آسیایی به دست آورد. این دوره طولانی انتظار، نشان‌دهنده دشواری رقابت در رشته‌ای است که قدرت‌های بزرگ پینگ‌پنگ آسیا، به‌ویژه چین، کره‌جنوبی، ژاپن، هنگ‌کنگ و چین‌تایپه، بخش مهمی از مدال‌های آن را در اختیار داشته‌اند.
در واقع، همین سطح بالای رقابت در آسیا باعث شده است که مدال‌آوری ایران در پینگ‌پنگ در بازی‌های آسیایی یک اتفاق مهم و قابل توجه باشد؛ موضوعی که در سال‌های اخیر با ظهور نسل جدید بازیکنان ایرانی دوباره مورد توجه قرار گرفته است.
پس از سال‌ها انتظار، نوشاد عالمیان در جاکارتا ۲۰۱۸ با رسیدن به مرحله نیمه نهایی انفرادی مردان، مدال برنز گرفت. این مدال از آن جهت اهمیت ویژه‌ای داشت که طبق اعلام فدراسیون جهانی تنیس روی میز، نخستین مدال ایران در بازی‌های آسیایی پس از ۵۲ سال و تنها سومین مدال تاریخ ایران در این رشته تا آن زمان بود. عالمیان در مسیر رسیدن به نیمه نهایی، بازیکنانی از کره جنوبی و هنگ‌کنگ را شکست داد و سرانجام برابر لین یون‌جو از چین‌تایپه متوقف شد.
چهار سال بعد، در هانگژو ۲۰۲۲، پینگ‌پنگ ایران یک گام دیگر برداشت. تیم مردان ایران با ترکیب نوشاد عالمیان، نیما عالمیان و امیرحسین هدایی تا نیمه نهایی پیش رفت و در نهایت به مدال برنز رسید. ایران در بخش دوبل مردان نیز با زوج نوشاد و نیما عالمیان صاحب مدال برنز شد. جدول رسمی نتایج هانگژو، مجموع مدال‌های ایران در تنیس روی میز را در آن دوره دو برنز ثبت کرده است.
بنابراین اگر سه دوره اخیر را در نظر بگیریم، تنیس روی میز ایران در دو دوره از سه دوره اخیر مدال‌آور بوده است: برنز انفرادی نوشاد عالمیان در جاکارتا ۲۰۱۸ و دو برنز تیمی و دوبل در هانگژو ۲۰۲۲. در اینچئون ۲۰۱۴ نیز ایران سه نماینده داشت، اما هیچ‌کدام به مدال نرسیدند و بهترین نتایج در انفرادی و دوبل رتبه نهم بود.
این روند، اهمیت عملکرد تنیس روی میز در ناگویا را دوچندان می‌کند؛ چرا که این رشته پس از سال‌ها حضور در سطح بالای رقابت‌های آسیایی، در دو دوره گذشته توانسته است بار دیگر نام ایران را در جدول مدال‌ها ثبت کند.

اسکواش
اسکواش از سال ۱۹۹۸ وارد برنامه بازی‌های آسیایی شد و ایران نیز در همان دوره نخست حضور این رشته در بانکوک، نماینده داشت. در آن دوره، شهریار دولتشاهی و جمشید پورتُرک در انفرادی مردان شرکت کردند و هر دو در مرحله نخست از دور مسابقات کنار رفتند.
پس از آن، حضور ایران در اسکواش مستمر نبود و این رشته در برخی دوره‌ها در فهرست اعزامی ایران قرار نگرفت. بازگشت ایران به اسکواش بازی‌های آسیایی در جاکارتا ۲۰۱۸ رقم خورد؛ جایی که علیرضا شاملی و سجاد زارعیان در انفرادی مردان و فرشته اقتداری و حدیث فرزاد در انفرادی زنان شرکت کردند.
تیم زنان ایران نیز با حضور فرشته اقتداری، حدیث فرزاد و غزال شرف‌پور در بخش تیمی به مقام نهم رسید. همچنین شاملی، زارعیان و اقتداری نیز در انفرادی رتبه نهم را به دست آوردند.
اسکواش در هانگژو ۲۰۲۲ نماینده‌ای از ایران نداشت و حالا در ناگویا بار دیگر در میان رشته‌های مورد توجه کاروان ایران قرار گرفته است.

پدل
اما در کنار این چهار رشته باسابقه، پدل داستان کاملاً متفاوتی دارد. این رشته برای نخستین بار در بازی‌های آسیایی آیچی-ناگویا ۲۰۲۶ وارد برنامه رسمی و مدال‌آور مسابقات شده است. شورای المپیک آسیا در مارس ۲۰۲۶ اضافه شدن پدل را به برنامه بازی‌ها اعلام کرد.
پدل ورزشی راکتی است که در سال ۱۹۶۹ در مکزیک شکل گرفت و بعدها به‌ویژه در اسپانیا و آرژانتین توسعه یافت. این رشته معمولاً به‌صورت دوبل برگزار می‌شود و زمین آن با دیواره‌های شیشه‌ای و توری محصور است؛ ویژگی که آن را از تنیس متمایز می‌کند.

بدمینتون
بدمینتون نیز یکی دیگر از رشته‌های باسابقه راکتی در بازی‌های آسیایی است؛ رشته‌ای که نخستین بار در سال ۱۹۵۸ به‌صورت نمایشی برگزار شد و از بازی‌های آسیایی ۱۹۶۲ جاکارتا وارد برنامه رسمی این رقابت‌ها شد. ایران نیز سابقه حضور در این رشته را دارد و تاکنون در شش دوره بازی‌های آسیایی به میدان رفته است؛ تهران ۱۹۷۴، بانکوک ۱۹۹۸، دوحه ۲۰۰۶، اینچئون ۲۰۱۴، جاکارتا-پالمبانگ ۲۰۱۸ و هانگژو ۲۰۲۲.
با این حال، بدمینتون برخلاف تنیس و تنیس روی میز هنوز نتوانسته است برای ایران سکویی در بازی‌های آسیایی به ارمغان بیاورد و کارنامه کشورمان در این رشته همچنان بدون مدال است. بهترین نتایج ایران نیز عمدتاً به حضور در مراحل میانی رقابت‌ها محدود شده؛ از جمله کسب رتبه نهم در بخش دوبل و تیمی در بانکوک ۱۹۹۸ و رتبه نهم ثریا آقایی در بخش انفرادی زنان در اینچئون ۲۰۱۴. به این ترتیب، بدمینتون ایران در حالی راهی ناگویا می‌شود که پس از شش دوره حضور در بازی‌های آسیایی، همچنان در جست‌وجوی نخستین مدال خود در این رویداد است.

پایان ماجرا
مرور کارنامه رشته‌های راکتی ایران در بازی‌های آسیایی مشخص می‌کند که این چهار رشته مسیر یکسانی را طی نکرده‌اند. تنیس، سابقه‌ای قدیمی دارد و در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ برای ایران مدال‌آور بوده است؛ پینگ‌پنگ از نخستین دوره‌های حضور خود در بازی‌ها، با وجود رقابت سنگین قدرت‌های شرق آسیا، توانسته در مقاطع مختلف به مدال برسد و در دو دوره اخیر نیز دوباره روی سکو ایستاده است؛ اسکواش با سابقه‌ای کوتاه‌تر در بازی‌های آسیایی، حضور مقطعی ایران را تجربه کرده و پدل نیز در ناگویا برای نخستین بار وارد این صحنه می‌شود.
حالا در آستانه آیچی-ناگویا ۲۰۲۶، رشته‌های راکتی ایران با مجموعه‌ای از تجربه‌های متفاوت پا به میدان می‌گذارند؛ از مدال‌های تاریخی تنیس و نخستین‌های تنیس روی میز تا بازگشت اسکواش و نخستین حضور پدل. در میان این رشته‌ها، پینگ‌پنگ به دلیل مدال‌های دو دوره اخیر و سطح بالای رقابت در آسیا، یکی از مهم‌ترین بخش‌های این سابقه به شمار می‌رود؛ رشته‌ای که رسیدن به سکوی بازی‌های آسیایی در آن، با توجه به حضور قدرت‌های بزرگ قاره، همواره دستاوردی قابل توجه برای ورزش ایران بوده است.