نگاهی به نمایش “سوگ”

او از فراموشی مادربزرگ و علائم بروز شدت آن و نحوه مواجهه او با این فراموشی مدام صحبت می‌کند. عارضه‌ای که خود کاراکتر نیز کم و بیش علائم اولیه آن را در خود می‌بیند. فراموشی موروثی و سعی در پنهان کردن آن، همان نقطه وصلی است که مرزهای میان شخصیت اصلی و مادربزرگ را کم کم از میان برمی‌دارد. تا جایی که او سعی می‌کند مرگ مادربزرگ را فراموش کرده و نبود او را انکار کند. این انکار و عدم پذیرش مرگ، درواقع انتخاب نهایی اوست. انتخابی که ضمن تحمل رنج، زیست او را در دامنه گسترده تری معنی می‌دهد. او درواقع آینده خود را در گذشته کسی می‌بیند که بیشترین تاثیر را بر او و افکارش داشته است. گذشته در اینجا تنها راهی برای رسیدن به جهانی جدید نیست، بلکه چشم اندازی است که می‌تواند شخصیت را فراتر از مرزهای سوگواری، به تنظیم روابطش با اطرافیان و زیست مسالمت آمیزش با مسئله سوگ مرتبط سازد.

مفهوم گذشته گرایی از این‌ منظر مهم به نظر می‌رسد که شخصیت علی‌رغم توجه به تجربه جهانی تازه، به گذشته بازمی‌گردد و سعی دارد در مفاهیم شخصی مادربزرگ از مفهوم زیستن، آینده خود را ترسیم کند. آینده‌ای که پیوندی اساسی با گذشته داشته و نمی‌توان از آن فرار کرد.

این پیوند درواقع مسیری است که تکرار زمان را بازتعریف می‌کند. گویی کاراکتر گذشته همان مادربزرگی است که نحوه سوگواری برای او به یکی از سوالات اساسی شخصیت نمایش بدل شده است. درواقع زمان پریشی نمایش آن را به جا به جایی شخصیت‌ها، زمان‌ها و مکان‌ها وامی دارد. زمانی که در آن گذشته آینده‌ای می‌شود که هنوز رخ نداده و قرار است در زیست فعلی مادربزرگ تبلور یابد.