قدرت موشکی ایران؛ کابوس دنباله‌دار تل‌آویو

اظهارات اخیر اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه، درباره غیرقابل‌مذاکره بودن توان دفاعی و موشکی ایران، در همین چارچوب قابل تحلیل است؛ موضعی که نه یک شعار سیاسی، بلکه برآمده از تجربه‌های عینی ایران در مواجهه با تهدید، تجاوز و بدعهدی قدرت‌های غربی است.

بازدارندگی به‌مثابه ضرورت

جمهوری اسلامی ایران بارها تأکید کرده است که برنامه موشکی کشور، ماهیتی کاملاً دفاعی دارد و با هدف بازداشتن متجاوزان از هرگونه ماجراجویی علیه تمامیت ارضی ایران طراحی شده است. واقعیت‌های میدانی منطقه نیز مؤید این گزاره است. رژیمی که دهه‌هاست امنیت خود را بر اشغال، ترور، جنگ و کشتار بنا کرده، امروز به صراحت از «نگرانی عمیق» نسبت به توان موشکی ایران سخن می‌گوید؛ نگرانی‌ای که در گزارش‌های رسانه‌های عبری‌زبان، اعتراف‌های مقامات امنیتی تل‌آویو و حتی اظهارات سناتورهای آمریکایی بازتاب یافته است.

اعتراف رسانه‌های صهیونیستی به اصابت موشک‌های ایرانی به اهداف حساس و پنهان‌کاری درباره میزان خسارات، نشان می‌دهد که روایت «برتری مطلق دفاعی اسرائیل» بیش از آنکه واقعی باشد، یک پروژه رسانه‌ای برای حفظ جبهه داخلی است. در چنین شرایطی، طبیعی است که تقویت بازدارندگی ایران، سناریوهای تجاوزکارانه را پرهزینه و پرریسک کند.

تناقض در روایت غربی؛ نابودی کامل یا پیشرفت سریع؟

نکته قابل تأمل، تناقض آشکار در روایت آمریکا و رژیم صهیونیستی است. از یک سو، مدعی «نابودی کامل» توانمندی‌های راهبردی ایران در حملات پیشین می‌شوند و از سوی دیگر، از «پیشرفت سریع»، «تولید انبوه» و حتی توان تولید سالانه هزاران موشک بالستیک توسط ایران سخن می‌گویند. این دوگانه‌سازی متناقض، نشان می‌دهد هدف اصلی نه توصیف واقعیت، بلکه تولید یک «تهدید دائمی» برای توجیه فشار، تحریم و احتمالاً اقدام نظامی است.

در همین راستا، تلاش بنیامین نتانیاهو برای کشاندن دوباره آمریکا به یک ماجراجویی جدید علیه ایران، در شرایطی صورت می‌گیرد که تل‌آویو در غزه با بن‌بست راهبردی، فرسایش داخلی و فشارهای بین‌المللی مواجه است. برجسته‌سازی ایران، ابزاری آشنا برای انتقال بحران و فرار از پاسخگویی است؛ ابزاری که این بار نیز با تردیدهای جدی واشنگتن مواجه شده است.

حق دفاع مشروع در برابر تهدید مستمر

تأکید مقامات ایرانی بر غیرقابل‌مذاکره بودن توان دفاعی، ناظر بر یک اصل بدیهی در حقوق بین‌الملل است: حق دفاع مشروع. کشوری که بارها هدف ترور دانشمندان، حمله به تأسیسات، تحریم‌های فلج‌کننده و تهدیدهای علنی نظامی قرار گرفته، نه‌تنها حق، بلکه وظیفه دارد ابزارهای بازدارنده خود را تقویت کند.

در مقابل، همان بازیگرانی که برنامه موشکی ایران را «تهدید» می‌خوانند، بی‌وقفه پیشرفته‌ترین تسلیحات را در اختیار رژیمی قرار می‌دهند که سابقه‌ای طولانی در نقض آشکار قوانین بین‌المللی دارد. این دوگانگی، آن‌گونه که سخنگوی وزارت خارجه نیز تصریح کرد، مصداقی روشن از نفاق و دورویی در نظم ادعایی غرب است.

آنچه امروز در قالب فضاسازی رسانه‌ای علیه برنامه موشکی ایران دنبال می‌شود، نه حاصل نگرانی امنیتی واقعی، بلکه واکنشی به تغییر موازنه قدرت و تقویت بازدارندگی جمهوری اسلامی است. تجربه سال‌های گذشته نشان داده است که هرجا ایران بر توان داخلی و قدرت بازدارنده خود تکیه کرده، هزینه تجاوز افزایش یافته و معادلات به سود ثبات منطقه‌ای تغییر کرده است.

در چنین شرایطی، موضع صریح تهران مبنی بر غیرقابل‌مذاکره بودن توان دفاعی، پیامی روشن به طراحان ناامنی در منطقه دارد: امنیت ایران، موضوع چانه‌زنی نیست.

باهره حیدری