«همزمان با واقعی‌سازی قیمت ها به فکر واقعی‌سازی زندگی هم باشید!»

در روزهایی که مردم زیر فشار گرانی و تورم روزافزون نفس می‌کشند، شنیدن جمله‌ای مانند «هزینه تمام‌شده هر لیتر بنزین ۳۹ هزار تومان است» بیش از آنکه روشنگر باشد،اضطراب‌آور است.
چرا که تجربه سال‌های گذشته نشان داده: هرگاه چنین آماری از زبان مسئولان بیان می‌شود، مقدمه‌ای است برای افزایش قیمت‌ها، نه اصلاح ساختارها.
دولت‌ها همواره از عبارت «واقعی‌سازی قیمت» استفاده می‌کنند، اما کمتر کسی توضیح می‌دهد که «واقعی‌سازی درآمد مردم» چه شد؟ اگر قیمت‌ها باید واقعی شوند، آیا قدرت خرید و حقوق‌ها هم واقعی شده‌اند؟
مسئولان می‌گویند بنزین در ایران بسیار ارزان‌تر از سایر کشورهاست و دولت بابت هر لیتر ۳۶ هزار تومان یارانه می‌دهد؛ اما این مقایسه بدون در نظر گرفتن سطح درآمد مردم، نرخ تورم، هزینه حمل‌ونقل عمومی و کیفیت زندگی، چیزی جز آمار بدون زمینه نیست. همان اشتباهی که در ماجرای مقایسه «آب و بنزین» هم تکرار می‌شود.
قیاسی نادرست بدون در نظر گرفتن تفاوت در فرآیند تولید، حمل، بسته‌بندی و توزیع که آب معدنی را هم ردیف آب معدنی قرار می دهد و آن را ملاک مقایسه با قیمت بنزین قرار می دهد!!
حال آنکه واقعیت این است: مردم نه بنزین را مفت می‌خرند و نه آب را مجانی مصرف می‌کنند.
بلکه آنان هزینه‌های واقعی را در جای دیگری می‌پردازند: در افزایش قیمت کالاها، در بیکاری پنهان، در سقوط ارزش پول ملی و در کسری مزمن اعتماد عمومی.
اگر واقعاً قرار است «واقعی‌سازی» صورت گیرد، باید از بالا به پایین انجام شود: از حقوق مدیران، از هزینه‌های نهادهای غیرمولد، از رانت‌های ارزی و از تصمیم‌هایی که بار مالی آن بر دوش مردم گذاشته می‌شود.
تا وقتی که واقعی‌سازی فقط برای سفره مردم معنا داشته باشد، نه برای ساختار هزینه‌های دولت، نام دیگرش چیزی جز انتقال فشار اقتصادی به ضعیف‌ترین قشر جامعه نیست.
در نهایت، پرسش اصلی همچنان باقی است:
چرا واقعی‌سازی همیشه از جیب مردم شروع می‌شود و هیچ‌گاه به جیب مسئولان نمی‌رسد؟