کودکان البرزی در مسیر صلح؛ از تخیل تا گفت‌وگو

هیچ‌کس لباس مدرسه به تن ندارد، اما هرکدام‌شان با جدیتی کودکانه در این کلاس آنلاین حاضرند؛ جایی که قرار است از دل گفت‌وگو، خیال و همدلی، مفهوم صلح را تجربه کنند و به قصه تبدیلش کنند.
این جلسه یکی از نشست‌های پروژه‌ی “قصه‌های صلح کودکان ایران” است؛ طرحی ملی که از استان البرز آغاز شده تا روایت صلح را از زبان کودکان هر شهر جمع‌آوری کند.
در پایان مسیر، قرار است قصه‌های هر استان در قالب کتابی به چاپ برسد؛ مجموعه‌ای که صدای صلح‌جویانه‌ی نسل تازه‌ای از کودکان ایرانی را به گوش جهان برساند.
البرز، استان پایلوت این پروژه است. در هر نوبت، گروه کوچکی از کودکان مستعد، نماینده‌ی هزاران کودک می‌شوند تا روایتگر نگاه شهر خود به صلح باشند.
تاکنون چند جلسه‌ی آموزشی و گفت‌وگو برگزار شده است؛ تسهیلگر با زبان خودِ کودکان درباره‌ی مفهوم صلح حرف می‌زند، از دوستی، مهربانی و احترام به تفاوت‌ها می‌گوید، و از آن‌ها می‌خواهد مثال بیاورند، تجربه تعریف کنند، و درباره‌ی احساساتشان حرف بزنند.
در جلسات بعد، مسیر به سمت داستان‌پردازی می‌رود. قرار است شخصیت‌ها و موقعیت‌های داستانی بر اساس نمادهای استان البرز شکل بگیرند؛ عقاب طلایی، درخت ارس و تپه ازبکی.
کودکان یاد می‌گیرند با حواس پنج‌گانه به این نمادها نگاه کنند؛ ببینند چه رنگی‌اند، چه بویی دارند، زبرند یا نرم، و تخیل‌شان را در آن‌ها جاری کنند تا از دل‌شان قهرمان‌های تازه‌ای زاده شوند؛ قهرمان‌هایی که حامل پیام صلح‌اند.
در این جلسه، هنوز به مرحله‌ی قصه‌نویسی نرسیده‌اند، اما گفت‌وگوها سرشار از تخیل و شوق است.
به گفته‌ی رز انصاریون؛ ایده‌پرداز و مدیر اجرایی پروژه در البرز، “ما در این مسیر فقط روایت‌گر هستیم. کودکان باید خودشان صلح را تعریف کنند، با واژه‌ها و احساسات خودشان. هر جلسه برای ما تمرینی است در شنیدن، و برای آن‌ها تمرینی در دیدن و درک دیگری.”
این پروژه با هدف گسترش ادبیات صلح از نگاه نسل جدید طراحی شده و تلاش دارد با زبان خیال، پلی بسازد میان آموزش، احساس و مشارکت اجتماعی.
در پایان مسیر، کتاب قصه‌های صلح کودکان ایران مجموعه‌ای خواهد بود از نگاه‌های کودکانه‌ای که ساده، بی‌نقاب و پرامید از جهانی سخن می‌گویند که در آن صلح، نه شعار، بلکه یک عادت روزمره است.